Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Άρθρα:

Η αφετηρία
Το κοινωνικό όραμα του χριστιανισμού.
Βασιλεία (Εκκλησία) του Θεού επί γης ή ελέω Θεού βασιλεία (Εκκλησία);
Η πρόταση του Χρήστου Γιανναρά.
Με αφορμή δυο ερωτήσεις: Πώς αισθάνεσαι μέσα στην Εκκλησία; Τι αλλαγές πρέπει να γίνουν;
Σκαλίζοντας κάτι παλιά αρχεία...
Η χωριάτικη βλακεία.

 

Αναζητώνας τον Θεό. (Εφηβεία: Βιώνοντας νέες πραγματικότητες σε κοινωνίες που αλλάζουν.)
Οι περί έρωτος διδασκαλίες στον Ψευδο-Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη

Ινδιάνικος σπερματικός λόγος

Όταν η "Ιερά" Σύνοδος μιλάει στα Παιδιά της...

Ξανάνιωμα

Τραγουδώντας παραδοσιακά τραγούδια...

 

Σχόλια στην επιστολή ενός αγίου ποιητή

Θρησκευτικό βίωμα: Η κουβέντα ενός "μάλλον πιστού" μ' έναν "σχεδόν άθεο".

Ενθρονιστήριος λόγος

Ο Χριστός φέτος γεννήθηκε στη γέφυρα.

Ευχαριστία

Η συνάντηση στο καφενείο της οδού Ναβαρίνου

Περί αιτιοκρατίας κι ελευθερίας της βούλησης.

Γι' αυτούς που ψιθυρίζουν στον Θεό...

 

Μικρό σχόλιο σε μια (θεολογημένη) αθεϊστική εκστρατεία.

Για ποιο Θεό μιλάμε; Ή για μια «αναρχία της αγάπης»

Εργατικό Μαρτυρολόγιo

Ματωμένο διαμάντι

Η αλήθεια του Κολασμού και το Ψέμα του Σωφρονισμού

Αφιέρωμα στην παλαιστήνη

Γεύση αγριοκέρασου

Συνέντευξη με τον Μάνο Κουμπαρέλη

 

Για μια θεολογική νοηματοδότιση της ψυχολογίας

Λασπωμένοι βηματισμοί προς την εκκλησία

Για τα παιδιά που δεν έχουν σπίτι

Το ιερό είναι γένους θηλυκού

Θεού επιτρέποντος

Πορεία προς Εμμαούς.

Το θεώρημα της μη πληρότητας.

Η αφετηρία.

 

Προσπαθώντας να προσδιορίσουμε μια ταυτότητα, είχαμε καταλήξει, τα Χριστούγεννα του 2005 στο ακόλουθο κείμενο:

 

Υπάρχει κάτι εκεί έξω...

Στις αρχές του ’05 βρεθήκαμε κάποιοι φίλοι να συζητάμε για το ότι μοιραζόμαστε κάποιες κοινές διαπιστώσεις: Στην εκκλησία δύσκολα βρίσκουμε «επίσημο» τόπο που να αγκαλιάζει την αντίληψή μας για το τι είναι η κατάφαση της ζωής στην οποία μας καλεί ο Θεός. Στα περισσότερα οργανωμένα «εκκλησιαστικά τοπία» που πλησιάζουμε, συναντούμε μια παθογένεια που σκοτώνει την προοπτική μιας αληθινής αναγέννησης. Προφανώς, παθογένεια έχουμε κι εμείς, ως άνθρωποι. Αλλά προσπαθούμε να μην την εξαργυρώνουμε ως αρετή βαφτίζοντας π.χ. τον φανατισμό μας ως ψυχική ζέση, τον συντηρητισμό ως παράδοση ή τον πουριτανισμό ως αποστροφή προς το χυδαίο.

Χριστός

Δεν μπορεί ένας άνθρωπος με την αναζήτηση του αληθινού Θεού να έχει στενότερη αντίληψη των πραγμάτων από τον «μέσο όρο». Αν το άνοιγμα προς τον Θεό αποξηραίνει τον άνθρωπο, αν τον καθιστά δέσμιο μιας ηθικής ή μιας ιδεολογίας, τότε ο Θεός αυτός είναι πολύ μικρός για να μας ενδιαφέρει.

Και σίγουρα δεν είναι ο Θεός του Ευαγγελίου.

Φαίνεται πως θα υπάρχουν πάντα θρησκειοποιημένες δομές που σφετερίζονται το όνομα του Θεού, που θα εκμεταλλεύονται την αναζήτησή του ανθρώπου για ένα βαθύτερο νόημα. Θα υπάρχουν πάντα θρησκείες που θα χειρίζονται το φόβο του ανθρώπου απέναντι στα αναπάντητα ερωτήματα ή τον θάνατο, εξυπηρετώντας τον πόθο κάποιων «ποιμένων» για εξουσία και «εκκλησιασμάτων» για υποταγή σε αυθεντίες.

Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα, όμως, δεν είναι αρκετή για να μάς στερήσει την πίστη ή, έστω, την ελπίδα ότι «υπάρχει κάτι εκεί έξω», ένας Θεός Ελευθερίας που αξίζει να αναζητήσουμε. Και που αξίζει να αναζητήσουμε μαζί.

Όταν λέγεται ότι ο Χριστός σηματοδότησε το τέλος των θρησκειών, είναι γιατί έφερε τέλος σ’ αυτήν την υποδούλωση. Πλέον όλοι είμαστε αδέλφια και δεν υπάρχουν αυθεντίες, δεν υπάρχει ηθική, παρά μόνο ή Ελευθερία της Αγάπης που είναι δώρο του Θεού και που νοηματοδοτεί κάθε πτυχή της ζωής.

Ωστόσο αυτό που συνήθως πλασάρεται ως «Ορθοδοξία» δεν έχει σχέση με όλα αυτά ή με τον Θεό κάποιων φωτισμένων ανθρώπων της Ορθόδοξής Εκκλησίας. Δεν γνωρίζουμε μια συντροφιά με αυτήν την αντίληψη των πραγμάτων. Άνθρωποι υπάρχουν, φυσικά. Αλλά είναι σκορπισμένοι εδώ κι εκεί. Σκεφτήκαμε λοιπόν να προσπαθήσουμε να γίνουμε μια τέτοια παρέα με έναν πιο ενεργητικό τρόπο, καθώς αυτό ίσως δώσει μια άλλη ποιότητα στην ζωή μας. Αν, τώρα, μέσα από αυτό λειτουργήσουμε και σαν «μικρά ζύμη», ακόμη καλύτερα. Αλλά το να είμαστε μια συντροφιά φίλων είναι προϋπόθεση. Γιατί αληθινή Εκκλησία δεν αποτελεί αυτός που αποφασίζει αυτόκλητα να «φωτίσει» τον κόσμο, αλλά αυτός που ψηλαφεί μια πληρότητα και θέλει να τη μοιραστεί.

 

Η συντακτική ομάδα.

Από τότε μέχρι σήμερα έχει διανυθεί μια μικρή πορεία. Συναντιόμαστε περίπου 20 φορές τον χρόνο με διάφορες ευκαιρίες. Το σημαντικότερο είναι ότι έχει δημιουργήθεί ένας πυρήνας ανθρώπων που μοιράζονται την αναζήτησή τους.

Η παρέα είναι ανοικτή (σε οποιον θέλει να έρθει), άτυπη και αυτοδιαχειριζούμενη. Δεν έχει "καταστατικό" ή κανόνες. Για οτιδήποτε θέλουμε να οργανώσουμε ή για οποιοδήποτε θέμα προκύψει, συζητάμε και τα βρίσκουμε. :-)